نكته پنجم : هر چند تا اين جا آشكار شد هيچ نقطه‌ى مشتركى بين توحيد و شرك وجود ندارد اما ( چون وهابيان اين امت را به شرك متهم مىكنند ) باز هم اگر در ماهيت رذيلت شرك و فضيلت توحيد بيش‌تر درنگ كنيم اتهام به شرك ورزىِ مؤمنان را در امر توسل و شفاعت به كلى بى اساس خواهيم ديد . ارزيابى و شرح : اين نكته به دليل آن كه اهميت فوق العاده‌اى دارد بايد مورد توجه بيش‌ترى قرار گيرد كه به اقتضاى بحث در چند بند كوتاه بدين شرح خواهد بود : اولًا : شرك از ديدگاه قرآن اكبر قبائح و غير مغفور و ظلم عظيم است . خداوند سبحان مىفرمايد : « . . . إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ » ( لقمان / 13 ) « همانا شرك ، ستمى بس بزرگ است » و نيز فرمود : « إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ » ( نساء / 48 ) « همانا خداوند اين [ گناه ] را كه براى او شريك قرار داده شود ، نمىآمرزد و غير آن را براى هر كه بخواهد مىآمرزد »